बॉलिवूडमध्ये पुन्हा एकदा प्रेमाच्या कथा रंगात आल्या आहेत. ‘साययारा’नंतर आता दिग्दर्शक आनंद एल. राय यांनी प्रेमातील वेदना, आवेग आणि त्यातून उभं राहणारं अंधार–प्रकाशाचं मिश्रण नव्या पद्धतीने ‘Tere Ishk Mein’ मध्ये मांडलं आहे. राय यांच्या फिल्म्समध्ये प्रेम हे जखम करणारेही असते आणि त्या जखमा बऱ्या करणारे औषधही. पण या वेळी त्यांनी प्रेमाच्या गोडवेगळ्याच पण धोकादायक बाजूला उघडं पाडलं आहे.
ही कथा ‘रांझणा’ (2013) च्या भावविश्वाशी जोडलेली वाटते. प्रेमाच्या अतिउत्साहातून माणूस किती अंध बनतो, त्याची नजर कशी बदलते आणि समाजात त्याचा परिणाम कसा होतो याचा वेध फिल्म घेते.
चित्रपटातील मुख्य पात्र शंकर (धनुष) हा एक विद्यार्थी नेता. आपल्या आईच्या मृत्यूचं दुःख मनात खोलवर घेऊन तो एका निम्न-मध्यमवर्गीय जगण्यात वाढलेला, थोडा बेधडक, रागीट आणि गोंधळलेला मुलगा आहे. त्याचं आयुष्य भावनिक जखमांनी भरलेलं असून त्यातूनच त्याचा स्वभाव आकार घेतो.
दुसरीकडे, मुक्ति (कृति सेनन) ही मानसशास्त्र शिकणारी मुलगी. ती प्रेम रागावर मात करतं, प्रेमामुळे हिंसा कमी होते असा विचार मांडणारी, व्यवस्थित आणि सुशिक्षित वर्गातली. तिला शंकर हा तिच्या डॉक्टरेटच्या रिसर्चसाठी योग्य विषय वाटतो आणि ती त्याच्या आयुष्यात प्रवेश करते.
पण जसजशी कथा पुढे सरकते, तसतसं तिला कळतं की पुस्तकांमधून बघितलेली हिंसा आणि प्रत्यक्ष आयुष्यातली हिंसा यात जमीन–अस्मानाचा फरक असतो. शंकरच्या मनात दडलेल्या वादळाची ती कल्पनाही करू शकत नाही.
शंकर सुरुवातीला मुक्तीला फक्त त्याच्या गरजेचा भाग मानतो. पण वेळ जसजसा पुढे जातो, तसतसा या दोघांचा प्रवास त्यांच्या भावनांमध्ये खोलवर झिरपू लागतो.
दोघेही समाजाच्या वेगवेगळ्या कडा व्यापून जगत असले तरी एका बिंदूपाशी त्यांच्या भावना आपोआप जुळू लागतात.
लेखक हिमांशू शर्मा यांनी या दोघांच्या व्यक्तिमत्वाचा, त्यांच्या भोवतालच्या सामाजिक चौकटींचा आणि वर्ग–वर्गांमधील दरीचा नाजूकपणे वेध घेतला आहे. मुक्तीसाठी वर्गभेद ओलांडणं कठीण असतं, तर शंकरसाठी ती दरी पार करणं म्हणजे त्याच्या रागाला योग्य दिशा देण्याचा एक मार्ग ठरतो.
धनुषची दमदार भूमिका
धनुषने साकारलेला शंकर हा चित्रपटाचा आत्मा आहे. त्याने प्रेमात हरवलेला, आतून तुटलेला पण बाहेरून कठोर दिसणारा मुलगा इतक्या भावनिक ताकदीने साकारला आहे की प्रेक्षक त्याच्या विचारांशी सहमत नसला तरीही त्याच्याबद्दल करुणा आणि आदर वाटतो.
शंकरचा राग, त्याची वेदना आणि त्याची प्रेमावरची अढळ श्रद्धा धनुषने अगदी सहजपणे जिवंत केली आहे.
फक्त एक ठिकाणी थोडं विसंगत वाटतं ते म्हणजे दिल्ली विद्यापीठातील विद्यार्थी संघटनेचा अध्यक्ष दक्षिण भारतातील मुलगा असण्याचं लॉजिक. या कास्टिंगला सुसंगत पार्श्वभूमी थोडी कमी पडते. पण धनुषच्या अभिनयामुळे हा मुद्दा चित्रपटावर फारसा भार टाकत नाही.
आनंद राय यांच्यासोबतच्या आधीच्या फिल्म्समध्ये धनुषला मजबूत महिला पात्राची साथ मिळाली नव्हती. पण या वेळेस कृति सेननने मुक्तीचा प्रवास उत्तम प्रकारे साकारला आहे.
ती करिअरमध्ये यशस्वी असली तरी आतल्या भावनिक गोंधळाशी झगडणारी मुलगी म्हणून कृति अतिशय वास्तववादी वाटते.
प्रकाश राज आणि टोटा रॉय चौधरी यांनी दोघांच्या वडिलांच्या भूमिका उत्तम रुबाबात केल्या आहेत. त्यांच्यामार्फत चित्रपटात वर्गभेद आणि सामाजिक दरी कुशलतेने दाखवण्यात आली आहे.
ही दरी इतकी खोल आहे की ती पार करण्याचा विचारही अवास्तव वाटतो; मात्र चित्रपट तुम्हाला त्या दरीवर उडी मारायला प्रवृत्त करतो.
रहमानचं संगीत सुरुवातीला हलकं वाटतं, पण जसजसे प्रसंग भावनिक होतात तसतसं ते मनात रेंगाळू लागतं.
त्यांचा खास “हम्म्म्म…” असा सिग्नेचर हुक काही ताणलेल्या दृश्यांना एक वेगळंच वजन देतो.
चित्रपटाचा अंतिम भाग थोडा ओढल्यासारखा वाटतो. भावनिक ताण तिथे जरा जास्त होतो आणि लेखक–दिग्दर्शक काही मुद्दे पुन्हा–पुन्हा स्पष्ट करण्याचा प्रयत्न करतात. यामुळे थोडा थकवा जाणवतो.
तरीही संपूर्ण चित्रपट प्रेम आणि राग यांच्या संतुलनाचा एक दमदार प्रवास घडवून आणतो.
कमळी मालिकेत धमाका! हृषी–अनिकाचा साखरपुडा ठरणार? कामिनीचा ब्लॅकमेलचा नवा प्लॅन
‘Tere Ishk Mein’ हा एक साधा प्रेमकथा चित्रपट नाही. तो प्रेमाची शक्ती, त्यातील जादू आणि त्यातून उभ्या राहणाऱ्या अव्यवस्थित भावनांविषयीचा भावनिक प्रयोग आहे.
कथा कुठे-कुठे ट्रॅक हरवते, काही भाग ताणले जातात; पण अभिनय, संगीत आणि पात्रांची भावनिक सफर यामुळे चित्रपट प्रेक्षकांच्या मनात ठसतो.
